Poniżej znajdziecie Państwo wiele informacji na temat monet - wystarczy kliknąć w poszczególne. 

U nas w Bumerangu możecie Państwo sprzedać / przechować różnego rodzaju złote oraz srebrne monety.

Serdecznie zapraszamy do kontaktu!

RUBLE ROSYJSKIE


PODSTAWOWE INFORMACJE

Pięcio i dziesięcio-rublowe rosyjskie złote Monety Mikołaja II to nie lada gratka. Ucieleśniają sobą ponad 300 lat dziejów Rosji – mieszczą w sobie najważniejsze ekonomiczne, polityczne i społeczne zmiany w jednym z największych imperiów w historii ludzkości. Przypominają fascynującą przeszłość, przedstawiając jedną z najbardziej potężnych dynastii świata. Dzieje zawarte w tych monetach są po prostu zadziwiające. Bite głównie w mennicy w Sankt Petersburgu w latach 1897 – 1911.

Na rynku dostępne są również rosyjskie złote monety z wizerunkiem herbu Romanowów o nominale 15 rubli. Jest to najrzadziej spotykany wśród rubli nominał. Ogromna i ciężka, rosyjska moneta z XIXw.

Poza słynnymi powyższymi trzema nominałami, w 1897r. wybito również monety o nietypowym nominale – 7 rubli 50 kopiejek. Niemniej jednak reforma przeprowadzona w 1897r. Spowodowała niedogodności związane z przeliczaniem ich wartości.

HISTORIA

Awers monet przedstawia Mikołaja II, Imperatora i Samodzierżawcy Wszechrusi, Wielkiego Księcia Finlandii i Króla Polski w latach 1896-1917. Był on ostatnim monarchą z imperialnego rodu Romanowów sprawujących nieograniczoną władzę w Imperium Rosyjskim. Epoka Romanowów, jednego z najdłużej panujących rodów w historii świata, skończyła się gwałtownie, gdy Mikołaj II i jego rodzina zostali okrutnie zamordowani przez bolszewików podczas rewolucji w 1918 roku. Do tego momentu Romanowowie władali Rosją i jej terytoriami przez ponad 300 lat. Wpływy, potęga i bogactwo nagromadzone przez te lata były niewyobrażalne. W szczytowym momencie władzy dynastii Romanowów, w 1866 roku, Imperium Rosyjskie obejmowało obszar 22,8 miliona kilometrów kwadratowych od Europy Wschodniej po Alaskę. Było to 15% wszystkich lądów planety.

Dynastia Romanowów, która rozpoczęła panowanie w 1616 roku i utrzymała je aż do 1917 roku, była świadkiem znaczących zmian w Rosji. Tymi najbardziej godnymi odnotowania są: zniesienie pańszczyzny, budowa systemu linii kolejowych i wprowadzenie złotego standardu rubla. To ostatnie postanowienie z 1897 roku bezpośrednio wpłynęło na rosyjską gospodarkę. Inwestorzy skuszeni nowym, stabilnym, złotym rublem inwestowali ogromny kapitał w przemysł ciężki w rosyjskich miastach, jak Sankt Petersburg i Moskwa. Rozbudowana sieć kolejowa zapewniła efektywny transport surowców z odległych rejonów imperium do ośrodków przemysłowych, a uwolnienie chłopów spod ciężaru pańszczyzny spowodowało napływ nowej siły roboczej. Do początków XX wieku Rosja stanowiła siłę napędową produkcji rynkowej a historycy określają ten okres gwałtownego rozwoju mianem „wielkiego przyśpieszenia”. Niestety rozkwit nie trwał wiecznie i wybuch I Wojny Światowej sprawił, że Rosja odstąpiła od złotego standardu rubla. Wprowadzenie pieniądza papierowego, którego druk był niemal nieograniczony, w połączeniu z leninowskim komunizmem wywołało długotrwały kryzys ekonomiczny, który hiperinflacją i fatalną polityką rządu w znacznym stopniu zniszczył rozwijający się sektor przemysłu. Ci, którzy zachowali złote ruble, okazali się zwycięzcami, bo monety te pomogły im uniknąć wielu nieszczęść, które niebawem nadeszły.

×

MARKI NIEMIECKIE


PODSTAWOWE INFORMACJE

Wprowadzenie po raz pierwszy po zjednoczeniu kraju w 1871 roku złotych monet w sercu niemieckiej rewolucji przemysłowej 1870-1914 odegrało kluczową rolę w ułatwianiu handlu. Poza tym jest symbolem potęgi gospodarczej kraju. Moneta 20 złotych marek jest uosobieniem niemieckiej doskonałości produkcji.O wspaniałości tej monety można sądzić po jej próbie złota równej 900 z wytłoczonym potężnym orłem cesarskim, herbem dawnego Cesarstwa Niemieckiego i wizerunkiem ostatniego niemieckiego cesarza i króla Prus, Wilhelma II.

 

HISTORIA

Tym, co rzuca się w oczy podczas oglądania złotej monety 20 marek Wilhelma II, jest potężny cesarski orzeł, przedstawiony na rewersie tej monety. Orzeł ten, lub bardziej precyzyjnie- godło dawnego ogromnego Cesarstwa Niemieckiego- jest nie tylko bogaty w szczegóły i świadczy o imponującym kunszcie rzemieślniczym, ale ma także fascynującą historię, sięgającą wieki wstecz.

Przed zjednoczeniem w roku 1871 terytorium Niemiec było podzielone na liczne państwa, królestwa, księstwa i wolne miasta, które były rządzone przez multum różnych arystokratów, rody królewskie i monarchów. Najważniejszy z nich był niemiecki ród Hohenzollernów, dominującej dynastii królewskiej, której korzenie sięgają jedenastego wieku. Ród ten wydał kilku najbardziej poważanych królów, którzy tworzyli Królestwo Prus i rządzili nim, a następnie Cesarstwem Niemieckim.

Jednym z tych królów był Wilhelm I, dziadek Wilhelma II (który został przedstawiony na tej monecie) i władca Królestwa Prus w latach 1861- 1888. Królestwo Prus było w tym czasie najważniejszym królestwem niemieckim i potęgą militarną, obejmując w swoim szczytowym okresie, w roku 1876, część dzisiejszych Niemiec, sięgając do granic Rosji na wschodzie i Belgii na zachodzie. Głównie dzięki potędze militarnej Prus udało się królowi Wilhelmowi I, przy pomocy jego prawej ręki, cieszącego się ogromnym autorytetem niemieckiego kanclerza Otto von Bismarcka, stworzyć Cesarstwo Niemieckie, którego rdzeń stanowiły Prusy.

Tak więc cesarski orzeł przedstawiony na tej monecie jest w rzeczywistości nieco zmienioną wersją godła Królestwa Prus. Z tego względu można uważać, że tysiącletnia dynastia Hohenzollernów, która wydała Wilhelma I, a następnie Wilhelma II, dzierżących stery jako królowie Prus, jest pośrednio reprezentowana przez cesarskiego orła, odwzorowanego na niemieckich złotych monetach markowych. Interesujące jest to, że nawet po obaleniu monarchii w Niemczech w 1918 roku, orzeł analogiczny do orła cesarskiego nadal był wykorzystywany na obiegowych monetach, w papierowych markach i ten sam orzeł, co prawda po znacznej modyfikacji, jest nawet dzisiaj przedstawiany na niemieckich monetach euro.

Złote marki wzmocniły niemiecki handel.

Przed zjednoczeniem niemiecki system monetarny miał podobnie różnorodny charakter jak terytorium kraju, podzielone na fragmenty. Naród był podzielony na kilka stref walutowych, które używały monet o różnych projektach, nazwach, czystości i zawartości kruszcu. Monety zawierające srebro były walutą wyboru, podczas gdy złote monety miały mniejsze znaczenie jako pieniądz. Te różne waluty były wymieniane po stałym kursie i chociaż ten system działał, rozlegle interesy handlowe Niemiec stały bodźcem do wprowadzenia ujednoliconego systemu monetarnego.

Po zjednoczeniu kraju w 1871 roku i utworzeniu Cesarstwa Niemieckiego rząd niemiecki ustanowił nowy, oparty na złocie system monetarny, skutecznie wprowadzając w kraju po raz pierwszy w jego historii standard czystego złota. Złote monety Cesarstwa wprowadzono w dwóch nominałach, 10 i 20 marek, umieszczając na nich wizerunek pierwszego niemieckiego cesarza, króla Wilhelma I. Po Anglii i Portugalii, Niemcy były trzecim krajem, który oparł swój system monetarny na zlocie. Ten system istniał do Pierwszej Wojny Światowej, zasilając drugą niemiecką rewolucję przemysłową, okres godnego uwagi rozwoju kraju, dzięki któremu Niemcy, obok Stanów Zjednoczonych, stały się czołową gospodarką świata.

Złote monety 20 marek ochroniły Niemcy przed hiperinflacją.

Wybuch Pierwszej Wojny Światowej w 1914 roku spowodował zawieszenie standardu złota przez Niemiecki Bank Centralny. Niemieckie papierowe marki, bez konkretnego zaplecza, weszły na scenę i stały się głównym narzędziem rządu dla finansowania ogromnych wydatków, związanych z prowadzeniem wojny. Prasy drukarskie obracały się ustawicznie przez całą wojnę, a do roku 1918 podaż nowych papierowych marek wzrosła czterokrotnie, powodując gwałtowny skok cen konsumenta. Jednakże inflacyjny dopływ pieniądza i związany z tym wzrost cen był jeszcze do opanowania i nie odbiegał od tego, co działo się w tym okresie w innych krajach, zwłaszcza Anglii i Francji. Wszystko uległo zmianie po wojnie, kiedy zwycięzcy alianci nałożyli surowe reparacje wojenne na poobijane i ekonomicznie spustoszone Niemcy.

Ponieważ raty reparacji musiały być spłacane w obcych walutach lub w złocie, rząd niemiecki sądził, że może rozwiązać ten poważny problem przez drukowanie marek na zakup tych dóbr. Na pierwszy rzut oka wydawało się to dobrym rozwiązaniem, ale ciągłe wypuszczanie nowych papierowych marek jedynie zwiększyło już i tak wysoką stopę inflacji. Im więcej obcej waluty lub złota nabył rząd niemiecki, tym szybciej spadała wartość marki papierowej.

Do 1920 roku ceny konsumenta wzrosły w stosunku do okresu początku wojny o współczynnik 12, wywierając ogromny nacisk na standardy życia zwykłych obywateli niemieckich. Trzy lata później Niemcy przestały wypłacać raty reparacji wojennych ze względu na niemożliwość nabycia niezbędnych aktywów, nikt nie był zainteresowany ciągle tracącą na wartości papierową niemiecką marką. Spowodowało to decyzję Francji o okupacji Zagłębia Ruhry, które w tym czasie było jednym z najważniejszych rejonów przemysłowych Niemiec oraz wymuszenie na Niemcach kontynowania spłaty rat reparacji w towarach i surowcach.

Okupacja Zagłębia Ruhry stała się rozstrzygającym ciosem dla już i tak słabej gospodarki Niemiec, który- w połączeniu z milionami niezadowolonych robotników, rosnącą drożyzną i obawą, że Francja może dokonać inwazji nawet na Berlin- spowodował całkowitą utratę zaufania do niemieckiego porządku politycznego i Banku Centralnego. W sytuacji szerzącej się paniki każdy starał się wymienić marki na aktywa materialne za wszelką cenę. Było to zjawisko psychologiczne, które przekształciło się w hiperinflację. W ciągu zaledwie paru miesięcy gwałtownie rosnąca stopa inflacji spowodowała, że niemiecka papierowa marka stała się bezwartościowa. W tym okresie pieniądz tracił na wartości w tak zawrotnym tempie, że ceny ulegały podwojeniu co kilka godzin, co doprowadziło do tego, że niemieckie gospodynie domowe paliły papierowe marki pod kuchnią, ponieważ pieniądz był tańszy od drewna.

Na koniec 1923 roku, wartość dwudziestomarkowej złotej monety wynosiła 23 tryliony papierowych marek, co stanowi dobitne świadectwo znaczenia złota jako zabezpieczenia przed inflacją. Szczęśliwi byli ci, którzy zachowali swoje złote marki, ponieważ dzięki temu mogli uniknąć wielu dramatów, które miały miejsce w tym okresie.


×

DOLARY KANADYJSKIE


Liść Klonowy to ekskluzywna moneta produkowana przez Kanadyjską Mennicę Królewską ze złota z miejscowych kopalń. Moneta wydana została jako konkurencja dla południowoafrykańskiego Krugerranda i zyskała sobie wielką przychylność inwestorów. Wyprodukowana jest ze złota najwyższej próby, a jej nominał wynosi 50 dolarów kanadyjskich.

Producent monety

Kanadyjską Mennicę Królewską otworzył oficjalnie w 1908 r. Gubernator Generalny Earl Grey, wybijając pierwszą pięćdziesięciocentową monetę wyprodukowaną na terytorium Kanady.

Stworzenie Mennicy Królewskiej zbiegło się w czasie z gorączką złota na obszarze Jukonu i Kolumbii Brytyjskiej, generującą potrzebę otwarcia rafinerii dla wydobywanego kruszcu. Budowę zakończono w 1911 r., a dwadzieścia lat później budynek Mennicy i okalający ją teren całkowicie przeszedł w ręce kanadyjskie.

Historia i wygląd monety

Liść Klonowy został wprowadzony do obiegu w 1979 roku i jest najdłużej pozostającą w stałej produkcji szczerozłotą monetą bulionową.

Po rozpoczęciu emisji jedynym konkurentem monety był Krugerrand z RPA, jednak ze względu na bojkot apartheidu, nie był on dostępny powszechnie. To sprawiło, że złote monety z liściem klonu stały się bardzo popularne.

Liść Klonowy to jedna z najczystszych pod względem zawartości kruszcu monet na świecie. Ta złota moneta ma próbę 999,9 czyli nie zawiera praktycznie żadnych domieszek metali, jedynie czyste złoto z kanadyjskich kopalń.

Każdy Liść Klonowy na awersie przedstawia wizerunek Królowej Elżbiety II, opatrzony jej imieniem, nominałem oraz datą emisji złotej monety. Na rewersie widnieje liść klonowy, symbol narodowy Kanady oraz nazwa kraju i poziom czystości złota zawartego w monecie, po angielsku i francusku. Projekt monety został przygotowany przez Waltera Otto.

Liść Klonowy jest idealną lokatą kapitału, gdyż Kanadyjska Mennica Królewska szybko dopasowuje ceny do zmian na rynku,  pozwalając na bardziej dynamiczne rozporządzanie inwestycją.

×

DOLARY AMERYKAŃSKIE


Pierwsza amerykańska złota moneta to 10 złotych dolarów potocznie zwana “Eagle“, czyli Orzeł. Wyemitowano ją w 1795 roku. Moneta mierzyła 27mm średnicy, ważyła 16,718g, próba .900, a więc zawierała 0,4838 oz szczerego złota. Na awersie widniał kobiecy profil LIBERTY symbolizujący zwycięstwo, wolność i niezależność. Na rewersie monety znajdował się orzeł bielik z rozpostartymi skrzydłami, tarczą na piersi, trzymający gałąź oliwną oraz strzały.

Złote 10 dolarówki pochodziły spod ręki Christiana Gobrechta, głównego grawera mennicy US Mint. Awers z Liberty był inspirowany obrazem Benjamina Westa. Obraz ten nosił nazwę Venus in Omnia Vincit Amor, czyli “Miłość wszystko zwycięża”. Muza Wolności została na awersie przedstawiona w koronie z inskrypcją LIBERTY, a cały jej wizerunek otacza 13 gwiazd. Datę umieszczono na dole awersu. W 1839 roku Gobrecht, autor awersu, zmienił położenie wizerunku profilu Liberty i wycentrował go względem daty emisji monety. W takiej formie moneta była emitowana niezmiennie przez 68 lat.

Gorączka złota genezą powstania złotej 20-dolarówki “Double Eagle”

Tuż po pierwszej kalifornijskiej gorączce złota, strumień świeżego kruszcu napływającego do mennic był tak duży, że w 1849 roku kongres uchwalił emisję nowej większej monety o nominale 20 dolarów i wadze 33,43g. Ponieważ złota 20 dolarówka była następczynią 10 dolarówki, ochrzczoną ją potocznie Double Eagle, czyli Podwójny Orzeł.

Późniejsze wielkie odkrycia złota w Nevadzie, Arizonie, Colorado i Alasce spowodowały olbrzymi, liczony w milionach uncji złota napływ kruszcu do mennicy US Mint. Z tego złota bito głównie 20 dolarówki, dlatego można uznać, że monety te były początkiem bogactwa dzikiego zachodu, a na całym świecie symbolizowały rodzące się bogactwo ameryki drugiej połowy dziewiętnastego wieku.

Ile warte było kiedyś złote 20 dolarów?

Złote 20 dolarów zawsze reprezentowało dużą wartość i siłę nabywczą. W 1900 roku stawka tygodniowa większości amerykańskiego społeczeństwa wynosiła mniej niż 20 dolarów. Aby lepiej wyobrazić sobie ile wówczas było warte 20 dolarów z pełnym pokryciem w złocie, to wystarczy spojrzeć na nowojorskie stawki wynajęcia pokoju w hotelu Plaza za 1,5 dolara, szybki obiad na mieście kosztował 1 cent, kolacja w najdroższej restauracji to koszt 75 centów,  a bilet do teatru na Broadway można było kupić za 35 centów. Krótko mówiąc trzeba było się mocno nagimnastykować, aby podczas jednego weekendu w Nowym Jorku wydać całe 20 dolarów.

Koniec emisji złotych dolarówek, początkiem najdroższej złotej monety na świecie

Złote 20 dolarówki były emitowane nieustannie przez kilkadziesiąt lat, aż do słynnego roku 1933. Okres 1929 – 1934 to czas tzw. wielkiego kryzysu i obowiązującego standardu złota, w którym pieniądze maiły pełne pokrycie w złocie. W okresie tym królowała deflacja, czyli złoto i gotówka były królem. Ceny towarów spadały, ludzie oszczędzali na wszystkim i starali się gromadzić jak największe zapasy złota i gotówki. Władze monetarne dostrzegając zabójczą pętlę coraz bardziej zacieśniającą się na szyi rządu i całego społeczeństwa postanowiły obniżyć wartość pieniądza, czyli zdewaluować dolara i zaszczepić w ludziach przekonanie, że już nie warto kurczowo trzymać się gotówki. Z dnia na dzień władze obniżyły wartość dolara z 20,67$ za uncję do 35$ za uncję złota oraz wprowadzono zakaz posiadania złota i jego konfiskatę przez władze rządowe. Pomimo tego, że już w 1933 roku wyprodukowano sporą ilość złotych 20 dolarówek, to władze zdecydowały, że pójdą one na przetop i nie ujrzą światła dziennego. W 1937 roku, czyli w okresie likwidacji/przetapiania złotych 20 dolarówek (445 tys. sztuk) dokładnie je ważono, aby potwierdzić, że nikt sobie nie odłożył kilku na “pamiątkę”. Podczas ważenia monet okazało się, że brakuje kilkunastu złotych 20 dolarówek, których do lat 90-tych nie odnaleziono. Jak się później okazało w tamtym okresie w mennicy pracował “przedsiębiorczy” Israel Switt, którego podejrzewano o kradzież kilkunastu złotych monet, jednak wtedy nie udowodniono mu zarzucanych czynów.

łużby potajemnie kupują złotą 20 dolarówkę

Podwójny Złoty Orzeł pojawił się ponownie w 1996 roku, gdy jeden z pośredników w obrocie złotem próbował sprzedać ją służbom specjalnym (i zapewne sprzedał, lecz nie wiadomo za ile). Po kilku latach sporów Departament Skarbu postanowił wystawić legendarną złotą monetę na aukcję.

7,59 mln dolarów za złotą 20-dolarówkę

30 lipca 2002 roku odbyła się licytacja w nowojorskim domu aukcyjnym Sotheby’s. Trwała tylko 10 minut, bo kto by się wtedy interesował złotem, “przestarzałym i barbarzyńskim reliktem”, jak twierdził wówczas premier Wielkiej Brytanii, Gordon Brown, który wtedy w samym dołku sprzedawał brytyjskie złoto :) Anonimowy kupiec nabył złotą 20 dolarową monetę Double Eagle za 6,6 mln USD + 15% premii + 20 USD nominału. Łącznie za blisko jedną uncję złota zapłacił “skromne” 7,59 mln USD.

Córka znalazła złote dolarówki ojca

Widząc jaką cenę na aukcji osiągnęła złota 20 dolarówka, w 2003 roku córka Switta zjawiła się w mennicy w Philadelphii z 10 złotymi 20 dolarówkami z 1933 roku, aby potwierdzić ich autentyczność. Jak później zeznawała, znalazła monety w rodzinnej skrytce. Monety te zostały skonfiskowane przez rząd USA.

Obecnie istnieją na świecie tylko trzy egzemplarze Double Eagle z 1933 roku o potwierdzonej autentyczności. Dwa z nich są w dyspozycji rządu amerykańskiego. Trzeci został kupiony w 2002 przez prywatnego inwestora za 7,59 mln dolarów.

Burzliwa historia matką wielu falsyfikatów

Wydarzenia te ukazują bardzo burzliwe dzieje monety po 1933 roku, ale poza oficjalnymi historiami znanymi wszystkim z prasy są jeszcze dzieje mniej oficjalne. W związku z tym, że po 1933 roku był zakaz gromadzenia złota, a na całym świecie nadal utrzymywał się duży popyt na kruszce. Wykorzystywali to fałszerze w Europie, którzy produkowali 20 dolarówki metodą odlewania stopu złota. Premia ponad cenę rynkową złota na tych monetach była tak duża, że w wielu przypadkach monety te były podrabiane złotem tej samej próby co oryginalne złote 20 dolarówki. Jeżeli moneta podrabiana była złotem tej samej próby, to posiada ona prawie takie same wymiary oraz wagę jak oryginał. Mogłoby się wydawać, że jej wartość również będzie taka jak oryginał, skoro to złoto takiej samej próby. Jednak cena podrabianej monety w takim przypadku będzie o około 200-300zł niższa. Skoro podrabiane złote 20 dolarów może mieć takie same wymiary jak oryginał, to jak rozpoznać tę prawdziwą złotą monetę?


Sprawdzanie autentyczności złotej 20-dolarówki

Znaczna większość falsyfikatów produkowana była metodą odlewania, a więc nie zawsze, ale najczęściej średnica monety będzie większa o 0,5mm lub jeszcze więcej. Za pomocą grubościomierza trzeba również zmierzyć odległość płaskich powierzchni awersu i rewersu. Grubość ta dla autentycznej monety wynosi od 1,98 do 2,01mm. Sprawdzaniu wymiarów monety powinno oczywiście towarzyszyć sprawdzenie masy monety. Dla 100 procentowej pewności, warto również wykonać sprawdzenie próby złota z jakiego została wykonana moneta, bardzo przydatnym narzędziem do tego będzie waga wodna Archimedesa, niestety metoda kwasowa sprawdzania złota wysokich prób nie jest najlepszym i rekomendowanym sposobem. Po sprawdzeniu wymiarów i masy monety można przystąpić do sprawdzania pozostałych szczegółów złotej 20 dolarówki.


Przydatna będzie lupa z powiększeniem x10, którą wykorzystuje się do sprawdzenia szczegółów wykonania monety. Znaczną większość złotych dwudziestodolarówek wyprodukowano metodą odlewania stopu złota, a więc trzeba się przyjrzeć elementom charakterystycznym dla monety. Przede wszystkim powierzchnia monety nie powinna posiadać pęcherzy, wyprysków oraz wzdłużnych pęknięć. Przestrzeń pomiędzy literami a krawędzią otoku monety powinna być pozbawiona wyprysków i pęcherzy. Litery napisów powinny być równej szerokości i wysokości, powinny posiadać ostre krawędzie. Fałszywe monety mają litery i cyfry grubsze z zaokrąglonymi krawędziami, czasami litery stykają się ze sobą, a powinny być rozdzielone. Postać na awersie monety powinna mieć oko z wyraźnie widocznymi szczegółami. Powierzchnie liter nie powinny również posiadać wklęsłości, które są znakiem stygnięcia odlewu. Rant monety jeśli jest ząbkowany, to ząbki powinny być w regularnych odległościach. Ząbki rantu powinny mieć także odpowiednią szerokość, a tym samym krawędzie rantu powinny być tylko delikatnie szlifowane. Jeżeli krawędzie rantu są mocno zeszlifowane, to także oznaka obróbki mechanicznej podrabianej odlewanej złotej 20 dolarówki.

Sprytne fałszowanie kolekcjonerskich dolarówek

Poza fałszowaniem standardowych złotych dolarówek, fałszerze wzięli się również za fałszowanie złotych monet z roczników, których nakład był w malej ilości. Jest to metoda zarabiania na wartości kolekcjonerskiej, czyli fałszerz inwestuje w wykonanie monety złotem tej samej próby, ale chce zarobić na dużo wyższej wartości numizmatycznej monety. W takim przypadku zamiast techniki odlewania stopu wykorzystują oni stempel robiony na bazie oryginalnej monety. Taką fałszywkę można poznać po kształcie i proporcjach liter, którym daleko do ideału. W tak podrabianej monecie występują zagłębienia na płaskich powierzchniach awersu, rewersu oraz powierzchni liter. Zagłębienia w podróbkach są pozbawione ostrych krawędzi, wynika to niedoskonałości sfałszowanego stempla. Gwiazdki przy otoku monety powinny być identyczne, równo ułożone i zorientowane swym położeniem według ustalonej reguły (np. co druga gwiazdka skierowana jest ramieniem do rantu, a jednocześnie co druga gwiazdka zorientowana jest swą wklęsłością do rantu). Ponadto monety podrabiane stemplem wyglądają bardzo świeżo, tak jak byłyby prosto z mennicy pod względem koloru złota i czystości zagłębień monety, a jednocześnie widać na nich niedoskonałości, brak wyrazistości wykonania i rozmycie szczegółów. To są takie dwie cechy, które się ze sobą kłócą, bo albo moneta była mało w obiegu, wygląda świeżo i posiada dużą wyrazistość, albo funkcjonowała długo w obiegu, posiada dużą ilość zabrudzeń, uszkodzeń i zniekształceń. Oczywiście moneta mogłaby być czyszczona chemią, ale nawet po czyszczeniu nie powinna tak wyglądać jak spod fałszywego stempla.

 

×

SUWERENY BRYTYJSKIE


Suweren - angielska złota moneta o wartości 1funta (20 szylingów), bita w latach: 1489-1604, 1816-1932, 1957-1982 i od 2000 roku. Pierwotnie suweren zawierał ½ uncji (ok. 15,5 g) czystego złota, monety były próby 23-karatowej, po roku 1816 ważył 7,98 g 22-karatowego złota (zawierał 7,315 g czystego złota). Monety mają średnicę 22,05 mm. Wybijanie suwerenów zostało przerwane przed II wojną światową i wznowione w 1957 roku. Następna przerwa w emisji nastąpiła po 1982 roku. Bicie suwerenów wznowiono w 2000 roku. Mimo że nie jest już monetą obiegową (współczesne suwereny to monety bulionowe), wciąż wybija się nawet kilka milionów suwerenów rocznie.

Suwereny wybijano również w Niderlandach, w latach 1612-1789. Suweren niderlandzki był złoty, ważył 5,5 g i równy był 3 guldenom.

×

FRANKI SZWAJCARSKIE I FRANCUSKIE


Nazwa nadawana najbardziej znanej szwajcarskiej złotej monecie, jak i samemu krajowi (Helwecja), wywodzi się od celtyckiego plemienia, określanego jako Helweci, które osiadło około 500 lat p.n.e. na terenach alpejskich, dzisiaj znanych jako Szwajcaria. Nazwa tego plemienia, a w następstwie całego regionu, przetrwała w języku łacińskim. Współcześnie urzędową nazwą Szwajcarii jest Konfederacja Szwajcarska lub po łacinie Confoederatio Helvetica i stąd bierze się nazwa pięknego wizerunku kobiety, uosabiającej Szwajcarię, przedstawionego na awersie szwajcarskiej złotej monety 20 franków “Helvetia”.

Narodziny szwajcarskiego franka

Do połowy dziewiętnastego wieku, kantony Szwajcarii (państwa członkowskie) miały przywilej bicia swoich własnych monet. Egzekwując równocześnie swoje prawa, biły one ogromne ilości monet, o różnych nominałach, wadze i czystości i przy tym o różnym składzie surowcowym. Ponadto miał miejsce silny dopływ monet zagranicznych ze względu na korzystne dla prowadzenia handlu położenie geograficzne oraz na przekazywanie środków pieniężnych do ojczyzny przez stosunkowo dużą liczbę najemników szwajcarskich, zatrudnianych w tym czasie przez różne dwory w całej Europie. Ta duża ilość różnorodnych monet komplikowała codzienne transakcje i wobec tego, by unikać pomyłek, kantony zgodziły się na przyznanie wyłącznych praw do bicia i wypuszczania monet rządowi federalnemu. W roku 1850, zgodnie z obowiązującym prawem, szwajcarskie Zgromadzenie Federalne przyjęło Federalną Ustawę Monetarną, która ustalała, że podstawą nowego systemu monetarnego będzie srebro oraz że nowe jednolite srebrne monety tego systemu będą nosiły nazwę szwajcarskich franków.

Frank szwajcarski a Łacińska Unia Monetarna

W 1865 roku Włochy, Francja, Belgia i Szwajcaria założyły pierwszą europejską dużą unię walutową pod nazwą “Łacińska Unia Monetarna”. Unia ta podjęła próbę zunifikowania pieniędzy tych krajów w celu stworzenia pojedynczej jednolitej waluty. Członkowie- założyciele Unii uzgodnili jednakową czystość i masę swoich monet, które zostały dostosowane do francuskiego srebrnego i złotego franka, a następnie uzgodnili swobodą wymianę wszystkich innych złotych i srebrnych monet na zasadzie równości niezależnie od przedstawianych na nie różne projekty, wizerunki czy nazwy. Stosunek dwóch metali szlachetnych został podobnie standaryzowany, przy czym 4,5 grama srebra odpowiadało 0,290322 gramom złota, czyli stosunek wynosił 15,5: 1. Standaryzacja ułatwiła i uprościła handel pomiędzy krajami członkowskimi i była postrzegana jako atrakcyjna koncepcja, skłaniająca inne kraje europejskie do przyłączenia się. Chociaż Unia popełniła wiele błędów, wśród których było wydrukowanie przez poszczególne rządy nadmiernej ilości papierowych pieniędzy powyżej ustalonego stosunku pomiędzy papierowymi banknotami a znajdującymi się w obiegu kruszcowymi monetami, to wszystkie te błędy były raczej konsekwencją niewłaściwych ludzkich ocen niż upadku jednolitego kruszcowego systemu monetarnego. Tym niemniej unia rozszerzała się aż do przedednia Pierwszej Wojny Światowej i formalnie przestała istnieć dziesięć lat później, w 1927 roku.

Utworzenie szwajcarskiej złotej monety 20 franków

Mimo przystąpienia do Unii, której monety bazowały zarówno na złocie, jaki srebrze, Szwajcaria nie zdecydowała się przez prawie dwadzieścia lat na wydanie swoich własnych złotych franków. Istniały dwie przyczyny: jedną był fakt, że dwoma największymi partnerami handlowymi Szwajcarii były Włochy i Francja, co powodowało duży dopływ złotych monet z tych krajów, a ponieważ monety te były traktowane przez władze szwajcarskie jako prawny środek płatniczy, nie odczuwano potrzeby wpuszczania własnych złotych monet. Drugą przyczyną było to, ze wartość nominalna złotych monet w unii monetarnej byłą ustalona w przybliżeniu na równowartość rynkowej ceny złota, wobec czego bicie i wypuszczanie takich monet nie przynosiło zysku.

Pozostali członkowie unii tolerowali tę drugą przyczynę przez jakiś czas, ale gdy Francja oskarżyła Szwajcarię o “monetarne pasożytnictwo”, szwajcarski rząd federalny podjął w 1883 roku decyzję, wyłącznie ze względów politycznych, o rozpoczęciu emisji własnej wersji złotego franka. Mimo podjęcia produkcji szwajcarskich złotych monet wielkości ich emisji były stosunkowo niewielkie przez następne dwadzieścia lat. Jednakże sytuacja uległa zmianie wraz z wybuchem Pierwszej Wojny Światowej, gdy zarówno Francja, jak i Włochy zrezygnowały ze swych standardów metali szlachetnych na rzecz pieniądza fiducjarnego. W okresie dwudziestolecia międzywojennego Szwajcaria wypuściła około 51 milionów złotych franków, czyli 83% całej ilości monet szwajcarskie 20 franków, wypuszczonych od 1883 roku.

Wartość szwajcarskich franków opiera się na standardzie złota

W ślad za Stanami Zjednoczonymi po 1971 roku świat zaczął porzucać standard złota na rzecz pieniądza czysto fiducjarnego. Chociaż Szwajcaria przyjęła podobny system w odniesieniu do emisji papierowego pieniądza, to poważna różnica polegała na tym, że Szwajcarski Bank Narodowy, centralny bank kraju, został zobowiązany do utrzymywania co najmniej 40% swoich aktywów w złocie bulionowym. Oznaczało to, że Szwajcarski Bank Narodowy nie mógł zwiększyć podaży pieniądza (tworząc pieniądz fiducjarny z powietrza) ponad ustalony stosunek pomiędzy aktywami w postaci papierów wartościowych a złotem. W rezultacie, szwajcarski papierowy frank był postrzegany jako godna zaufania pochodna dawnego monetarnego złotego franka, dzięki czemu od lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku szwajcarski frank był najbardziej mocną i najlepiej funkcjonująca walutą.

Niestety, były siły, które zadecydowały, że nie leży w interesie Szwajcarii posiadanie pieniądza fiducjarnego równie dobrego jak złoto i w ten sposób przy politycznym wsparciu dokonana została zmiana w konstytucji szwajcarskiej, wskutek której Szwajcaria odeszła od standardu złota w kwietniu 1999 roku. Rok później , gdy cena złota była niska i wynosiła 250 dolarów za uncję, Szwajcarski Bank Narodowy zaczął stopniowo pozbywać się swoich rezerw złota przez ich sprzedaż na rynku. Sprzedaż pierwszej transzy została zakończona w roku 2005, sprzedano 1.300 ton złota po średniej cenie 351 dolarów za uncję, przez co naród szwajcarski poniósł znaczne straty, gdyż cena złota wzrastała, osiągając poziom 1.900 dolarów za uncję w roku 2011. Do tej pory Szwajcarski Bank Narodowy sprzedał 1.550 ton złota ze swoich pierwotnych rezerw 2.590 ton, zachowując dzisiaj jedynie 1.040 ton złota bulionowego czyli 10% aktywów Szwajcarskiego Banku Narodowego.

×

MONETY AUSTRIACKIE


Historia dukata
Nie jest przesadą stwierdzenie, że dukat to pierwsza pod względem jednolitości i jedna z trzech najważniejszych złotych, europejskich monet historycznych. Wiele osób uważa, że pochodzi on z Austrii, jednak jego korzeni należy szukać w średniowiecznej Italii. Miejscem narodzin złotego dukata, którego jednolitość przez ponad 700 lat ułatwiała handel, była Wenecja. W XII i XIII wieku Wenecja była potęgą handlową i dominującym państwem w basenie Morza Adriatyckiego. W celu umocnienia pozycji handlowej i politycznej doża zarządził ustandaryzowanie systemu monetarnego i oparcie go na złotej monecie o wadze dokładnie 3,5 grama i zawartości 98,6% (23,68 karata) czystego kruszcu. Nową monetę nazwano „ducatus”, co po łacinie oznacza „księstwo”.

Ilość złota w złotym dukacie to kampania marketingowa
Dukat błyskawicznie odniósł sukces. Niewątpliwie przyczyniła się do niego dominująca pozycja Wenecji oraz jej handlowe koneksje, ale główną przyczyną powszechnej akceptacji i rozpoznawalności monety była jej wysoka czystość. Już samo uzyskanie dużych ilości złota o tak wysokiej próbie było osiągnięciem technicznym w tamtym czasie. W rezultacie dukaty miały tak lśniący złoty kolor, że wszystkie inne monety wyglądały przy nich żałośnie. Za wyjątkiem florentyńskiego florena opartego na podobnym standardzie i rywalizującego z dukatem o wpływy handlowe, monety obiegowe tamtych czasów wykonywano głównie ze srebra lub złota o niższej próbie. Fascynująca jest przyczyna wprowadzenia i utrzymywania tak wysokiego standardu czystości monety obiegowej. Dziś nazwalibyśmy ją marketingiem. Czyste 24 karatowe złoto jest z natury bardzo miękkie, a więc monety musiały łatwo się zużywać. Z drugiej strony jakość i piękno monety z wybitymi detalami rozszczepiającymi blask złota są powszechnie cenione nawet współcześnie.

Złoty dukat staje się monetą uniwersalną
Celem dukata było rozszerzenie wpływów Wenecji i cel został osiągnięty. Dukaty wspierały handel i ułatwiały płatności na całym Morzu Śródziemnym, docierając nawet do odległych placówek handlowych w Indiach, Afryce i na Bliskim Wschodzie. Do XV-go wieku dukat osiągnął pozycję podstawowej waluty w handlu międzynarodowym. Jego popularność była tak znacząca, że inne państwa zaczęły wybijać własne wersje dukata, często innego projektu i kształtu, ale z zachowaniem jednolitego standardu 3,5 grama złota o próbie 98,6 proc. Włoskie miasta-państwa, takie jak Rzym, Genua i Florencja oraz bardziej odległe jak Konstantynopol czy Akka, a także większości krajów europejskich, w tym Austria, Szwecja, Holandia, Niemcy i Rosja, żeby wymienić tylko kilka, biły dukaty w jakimś okresie swojej historii. Od momentu powstania dukaty były emitowane przez ponad 250 różnych podmiotów w tym mennice państwowe i prywatne.
Dukata zaczęto traktować jako jednostkę rozliczeniową. Stało się to dzięki konsekwentnej długotrwałej polityce Wenecji oraz innych emitentów w zakresie zachowania standardu wagi i czystości monety. Wenecja biła dukaty o zbliżonym projekcie graficznym przez pięć wieków, aż do momentu podbicia przez Napoleona Bonaparte w 1797r.

 

Austriacki Złoty Dukat przedstawia herb Habsburgów
Dynastia Habsburgów pod pewnymi względami jest podobna do złotego dukata – była potężna przez wieki. Ród powstał około X wieku w związku z budową zamku Habsburgów w szwajcarskim kantonie Argowia. Pod koniec trzynastego wieku, rodzina przejęła w dziedziczne władanie Księstwo Austrii, którym rządziła przez ponad 600 lat do momentu, kiedy w 1919r. Austria stała się republiką. Habsburgowie byli jednym z najpotężniejszych europejskich rodów królewskich zdobywając wpływy poprzez małżeństwa i polityczne sojusze. Zasiadali na tronie Świętego Cesarstwa Rzymskiego (podmiot polityczny, który rozciągał się od Rzymu do północnych części Niemiec) od XV do XVIII wieku. U szczytu potęgi rodziny ich władza obejmowała, oprócz rodzimej Europy Środkowej, Hiszpanię, północne Włochy, większość Holandii oraz posiadłości w obu Amerykach.
Kiedy ziemie Świętego Cesarstwa Rzymskiego zostały podbite przez Wielką Armię Napoleona Bonapartego, sprytni Habsburgowie weszli w sojusz z Francją, dzięki któremu mogli wycofać się do swoich dawnych twierdz w Austrii. Cierpliwie skonsolidowali swoje ziemie i władzę, ustanowili Cesarstwo Austriackie złożone z Austrii i kilku pogranicznych państw wasalnych na południu i wschodzie kraju. Kiedy Napoleon poniósł pierwsze większe straty w katastrofalnej kampanii rosyjskiej, Habsburgowie wraz z innymi sojusznikami szybko obrócili się przeciwko niemu i zmiażdżyli Wielką Armię francuską w 1815 roku. Jako jeden ze zwycięzców, Habsburgowie zażądali dodatkowych terytoriów, które obejmowały Chorwację, północną części Włoch (Lombardia-Venetia) i region obecnie nazywany Austrią Zachodnią. Tak powiększone Cesarstwo Austriackie stało się drugim co do wielkości powierzchni państwem w Europie, szczęśliwie rządzonym przez Habsburgów do następnego wieku.

Austriacki Złoty Dukat ułatwia handel w Cesarstwie Austriackim
Pierwszy Austriacki Dukat został wyemitowany na początku XVI wieku. Jego znaczenie jako monety handlowej wzrosło wraz z rozszerzeniem w 1816r. Cesarstwa Austriackiego. Wielonarodowe austriackie imperium składało się wtedy z dwunastu różnych krajów i stanowiło trzecią co do wielkości populacji potęgę w Europie. Był to okres dynamicznego rozwoju ekonomicznego w dużym stopniu uzależnionego od handlu. Solidna moneta w postaci złotego Austriackiego Dukata znakomicie wspomagała ten rozwój. Jednak nie była to jedyna moneta używana w cesarstwie w tym czasie. Do obsługi codziennych transakcji preferowano mniejsze, dziesiętne monety o niższej zawartości złota takie jak guldeny, austriackie korony i węgierskie forinty . Monety te były w obiegu równocześnie z Austriackim Dukatem, jednak to dukat był podstawą transakcji handlowych w Cesarstwie Austriackim i poza nim.

Austriacki Złoty Dukat Franciszek Józef I najcenniejszą monetą w Europie Środkowej
Dukaty z wizerunkiem Franciszka Józefa to najbardziej znana wersja Austriackich Dukatów. Ich popularność wynika z faktu, że Franciszek Józef był postrzegany jako patriarchalny władca, który jednoczył Imperium budząc respekt swoich poddanych.
Franciszek Józef wstąpił na tron ​​w 1848 roku, a pierwsze dwie dekady jego panowania okazały się burzliwe i przeczą jego reputacji władcy panującego nad regionem żelazną ręką. W bitwie pod Solferino we Włoszech w 1859 roku niedoświadczony militarnie Franciszek Józef pozwolił sobie na dowodzenie wojskami i przegrał bitwę z francusko-włoską armią, w wyniku czego Cesarstwo utraciło Lombardię (Mediolan). W 1866 roku przegrał wojnę prusko-austriacką, co spowodowało utratę kontroli nad regionem Wenecji na rzecz sojusznika Prus – włoskiego króla Wiktora Emanuela II. Zaledwie rok później wzrost nastrojów nacjonalistycznych na Węgrzech zmusił Franciszka Józefa do przyznania im większej autonomii – powstało Cesarstwo Austriacko-Węgierskie. Pomimo tych błędnych posunięć, począwszy od 1867 roku rządził spokojnie i skutecznie aż do śmierci w 1916r.
W tym okresie zgody Austro-Węgry prosperowały. Przemysł rozwijał się, kwitło życie artystyczne i naukowe – szczególnie w Austrii, modernizowano infrastrukturę: w całej podwójnej monarchii budowano sieci kolejowe, kanały rzeczne i porty. Węgry stały się spichlerzem Europy, a Imperium jako całość stało się czwartym na świecie producentem maszyn. Wzrastające dochody i kwitnący handel okresu panowania Franciszka Józefa postrzegano jako epokę dobrobytu , co spowodowało wzrost popularności cesarza. Szczególnie wśród bardziej konserwatywnych warstw społeczeństwa austriackiego, ale również w Słowenii, Chorwacji, na Węgrzech i w Czechach. Typowym podarunkiem z okazji narodzin, ślubu i innych szczególnych wydarzeń stał się złoty dukat z wizerunkiem Franciszka Józefa. Tradycja ta kontynuowana jest nadal w krajach byłego Cesarstwa Austro-Węgierskiego.

Mennica Austriacka nadal emituje Austriackiego Złotego Dukata Franciszka Józefa I
Początki Mennicy Austriackiej sięgają XII wieku i do dziś mennica ta, podporządkowana Centralnemu Bankowi Austrii, cieszy się powszechnym uznaniem na całym świecie. Jej historia zaczyna się w 1194 roku, gdy Ryszard Lwie Serce zapłacił 12 ton srebra okupu księciu Austrii Leopoldowi V, by wydostać się z więzienia. Książę wykorzystał potem to srebro do bicia monet, kładąc tym samym podwaliny pod Mennicę Austriacką. W swej bogatej i długiej historii Mennica Austriacka może poszczycić się wieloma znanymi i rozpowszechnionymi w Europie monetami – złotymi koronami, guldenami, dukatami i srebrnymi monetami, takimi jak talar Marii Teresy. Ten ostatni był jedną z najczęściej bitych i powszechnie używanych w światowym handlu monet od 1750 roku aż do lat 50. XX wieku. Dzisiaj mennica ta słynie zwłaszcza z produkcji cieszących się niesłabnącym popytem europejskich inwestycyjnych monet bulionowych: złotych i srebrnych Filharmoników, nazywanych też Filharmonikami Wiedeńskimi. Ze względu na niesłabnący sentyment do Austriackiego Złotego Dukata Franciszka Józefa I mennica nadal go emituje według niezmienionego wzorca z 1915r.

×

GULDENY HOLENDERSKIE


Holenderski gulden – złota moneta

W całych dziejach świata te narody, które potrafiły wykorzystać swoje stosunkowo korzystne położenie, wzrastały w potęgę, zarówno jeżeli chodzi o bogactwo, jak i terytorium.  I chociaż Holandia nie rożni się od innych pod tym względem, to początki jej dziejów jako potęgi morskiej i kolonialnej miały raczej niezwykłe, chociaż smakowite źródło: ryby.

Ponieważ Morze Północne było zasobne w to źródło, Duńczycy stali się znakomitymi rybakami. Aby spożytkować w maksymalnym stopniu te obfite zasoby, udoskonalili oni swoje techniki szkutnicze, co prowadziło do budowy szybkich i wytrzymałych frachtowców.   Holenderskie fluyts mogły przewozić większe ładunki przy mniej licznych załogach niż statki ich rywali, a przy tym ich produkcja była tańsza- konsekwencja szesnastowiecznej rewolucji technologicznej, wynalezienia przez Holendrów napędzanych wiatrem tartaków. Wynalazek ten pozwalał na bardziej efektywną przemianę drewna w budulec, co znacząco zmniejszyło koszty budowy statków.

Do roku 1670, Holendrzy zgromadzili ogromną flotę handlową, mając więcej statków niż Brytania, Francja, Niemcy i Hiszpania razem wzięte. Ponieważ Holendrzy mieli serce do handlu, utworzyli szlaki oceaniczne do obu Ameryk i na Daleki Wschód, tworząc przy okazji liczne kolonie (z których czerpali ogromne zyski), co utrwaliło reputację Republiki Holenderskiej, jako jednego ze światowych centrów handlu.

Naturalnie, dla ułatwienia tego handlu potrzebny był środek wymiany, co skłoniło Holendrów do wypuszczania wielu różnorodnych złotych i srebrnych monet. Holenderskie dukaty, stuivery, cavaliery czy dukatony to nazwy zaledwie kilku z wielu monet, które rozpowszechniły się na całym świecie dzięki holenderskiej flocie handlowej. Guldeny natomiast miały nieco inną rolę do odegrania.

Po ustanowieniu w 1815 roku Królestwa Zjednoczonych Niderlandów, w którego skład weszły wszystkie dotychczasowe prowincje holenderskie pod wspólną władzą, wprowadzono gulden, aby służył jako nowa oficjalna waluta Królestwa i pełnił on tę rolę aż do roku 1933. Guilder, czyli gulden w języku niderlandzkim oznaczający “złoty”, był bity w nominałach 5, 10 oraz 20 guldenów, przy czym monety 10 guldenów było najbardziej popularne. Rzeczywiście, ich projekty z zaledwie drobnymi korektami (w zasadzie ten sam projekt był używany przez cały okres ich obiegu), próba 21,6 karata i wymiary pozostawały takie same przez 115 lat, co stanowi ostateczny dowód ich popularności. Najwięcej wypuszczono guldenów z podobizną króla Wilhelma III oraz królowej Wilhelminy.
Stanowcza królowa Wilhelmina została sportretowany na złotej monecie o nominale 10 guldenów

W 1890 roku, w wieku dziesięciu lat, Wilhelmina, córka i jedyna dziedziczka króla Wilhelma III, została ogłoszona królową Holandii. Uważana była za bardzo inteligentną, uroczą i taktowną, a dzięki silnej osobowości zdobyła reputację jako jedna z najbardziej wpływowych władczyń wszech czasów. Jej panowanie było świadkiem dwóch wojen światowych, głębokiego kryzysu ekonomicznego i zmierzchu epoki kolonialnej. W trosce o interes swojego kraju zachowała podczas pierwszej wojny światowej neutralność Holandii, utrzymując względnie dobre stosunki polityczne ze wszystkimi największymi mocarstwami tych czasów. Królowa Wilhelmina była z pewnością wytrawnym politykiem, cieszącym się międzynarodowym szacunkiem i znaczeniem, kiedy w wieku dwudziestu lat przełamała angielską blokadę portów Południowej Afryki i wysłała okręt wojenny Królewskiej Marynarki Wojennej Holandii na ratunek Paulowi Krugerowi, przywódcy Burów (potomków osadników holenderskich), walczących o niezależność od kolonialnego panowania Brytanii.

Królewskie kompetencje sięgały poza sprawy państwowe, była ona biegłą także w sprawach gospodarczych, stając się najbogatszą kobietą na świecie dzięki przemyślanym inwestycjom. Mimo swego ogromnego bogactwa prowadziła ona skromny tryb życia i uosabiając holenderskie cnoty przez pięćdziesiąt osiem lat swojego panowania cieszyła się wielką popularnością wśród holenderskiego społeczeństwa jako najbardziej umiłowany i najdłużej panujący monarcha.

×

MONETY BULIONOWE


Nazwa Krugerrand składa się z dwóch członów – Kruger oraz rand. Pierwszym uhonorowano nazwisko prezydenta niezależnego kraju Burów, Republiki Transwalu – Paula Krugera, za którego rządów pod koniec XIX wieku odkryto w RPA duże pokłady złota. Natomiast „rand” jest nazwą południowoafrykańskiej waluty.

Krugerrand jest wykonany z 22 karatowego złota (próba 0,916). Dzięki domieszce miedzi w stopie jest bardziej twardy, odporny na zarysowanie i ścieranie niż czyste złoto. Początkowo bito monety jednouncjowe lecz od 1980 roku są w obiegu również monety o wadze 1/2, 1/4 i 1/10 uncji.
Jednouncjowy Krugerrand zawiera jedną uncję (31,1035 g) dwudziestoczterokaratowego złota, stąd jego rzeczywista waga jest większa i wynosi 1,09 uncji, czyli 33,93 g.

 

Kanadyjski Liść Klonowy jest oficjalną monetą lokacyjną bitą przez Królewską Mennicę Kanady. Moneta jest bita od 1979 roku jako odpowiedź na afrykańskiego Krugerranda. W tamtych czasach Kruerrand był jednyną monetą bulionową świata jednak ze względu na bojkot RPA przez świat zachodni (z powodu polityki apartheidu) nie był powszechnie dostępny.

Moneta jest wykonana z czystego złota (próba 999 a później 9999) i jest bardzo dobrze rozpoznawaną na świecie monetą bulionową. Posiada wszelkie niezbędne cechy monety lokacyjnej:

  • Jest legalnym środkiem płatniczym w Kanadzie (posiada nominał).
  • Posiada wybitą na niej wagę w uncjach.
  • Jest zrobiona z czystego złota a próba monety jest na niej wybita.
  • Jej cena jest zbliżona do ceny SPOT.
  • Dostępne są monety 1oz, 1/2oz, 1/4oz, 1/10oz oraz 1/20oz.

Do roku 1982 moneta była wykonana ze złota próby 999. Obecnie kruszec ma próbę 9,999.

 

American Gold Buffalo (Amerykański Złoty Bizon): ta jednouncjowa moneta z czystego złota o próbie 9,999 jest uznawana przez rząd Stanów Zjednoczonych za prawny środek płatniczy. Została zatwierdzona przez Kongres USA w 2005 roku i wybita w następnym przez mennicę w West Point. To pierwsza 24-karatowa złota moneta stanowiąca prawny środek płatniczy wydana przez rząd Stanów Zjednoczonych. Ozdobiona pięknymi wizerunkami kultowych, amerykańskich symboli, moneta Amerykański Złoty Bizon jest bezcenna dla miłośników historii Stanów Zjednoczonych.

 

Wiener Philharmoniker: mennica austriacka po raz pierwszy wybiła Wiedeńskiego Filharmonika w roku 1989 i w chwili obecnej jest to jedyna szeroko rozpowszechniona złota moneta lokacyjna bita w Europie. Jak podaje World Gold Council była to najlepiej sprzedająca się złota moneta na świecie w latach 1992, 1995-1996. Od roku 2002 denominowana jest w Euro.

 

American Gold Eagle - mMoneta ta jest bita w West Point (stan Nowy Jork) od roku 1986 przy czym złote monety „Eagle” US Mint biła już wcześniej bo od roku 1795 – nominał 10 USD. Podobnie jak południowoafrykański Krugerrand, moneta ta bita jest ze złota 22 karatowego, przy czym akurat w jej wypadku uzupełnieniem wagi monety nie jest wyłącznie miedź (5,33%), a również srebro (3%). Rozwiązanie to zapewnia większą odporność mechaniczną, głównie na zarysowania w stosunku do złota próby 999. Poza monetą 1 uncjową dostępne są również jej odpowiedniki dla: 1/2 (25$), 1/4 (10$) i 1/10 (5$) uncji złota.

×

5 rubli


Awers

Awers przedstawia wizerunek imperatora Mikołaja II.  Widoczny jest także napis w cyrylicy “НИКОЛАЙ II ИМПЕРАТОРЪ И САМОДЕРЖЕЦЬ ВСЕРОСС”, co można przełożyć jako „Car Mikołaj II Imperator i Samodzierżawca Wszechrusi”.

Rewers

Rewers przedstawia godło Imperium Rosyjskiego, jako dwugłowego orła trzymającego w szponach berło i jabłko. Pierś orła otoczona jest przez łańcuch orderu Andrzeja Powołańca, który zawiera tarczę, ozdobioną wyobrażeniem świętego Jerzego, zabijającego smoka. Korony przedstawione powyżej orła są przystrojone wstęgami. Na skrzydłach orła znajdują się godła państw, należących w owym czasie do Rosji: królestw Polski, Krymskiego, Gruzji, Syberii i Kazańskiego, wielkich księstw Kijowskiego i Finlandii oraz Nowogrodzkiego. Poniżej emblematu znajduje się nominał monety i rok jej emisji.

Rant

następujący tekst “1 золотникъ 78,24 доли чистаго золота”, co tłumaczy się “1 zołotnik i 78,24 dolji czystego złota”. Zołotnik i dolja są starodawnymi rosyjskimi jednostkami miar. 1 zołotnik równa się 96 doljom, natomiast 1 zołotnik odpowiada wadze 4,265 grama. Na rancie znajdują się także inicjały mistrzów mincerskich, nadzorujących produkcję monety: АГ – Apollon Grasgof, ФЗ – Felix Zalemann, АР – Aleksander Redko, oraz ЭБ – Elikum Babajanc.

Średnica / grubość

Średnica 5 cm / grubość 5 mm

Waga monety

30 g

Waga złota

25 g

×

7,5 rubla


Awers

awers

Rewers

rewers

Rant

rant

×

10 marek


Awers

Na awersach widnieją portrety władców panujących w księstwach niemieckich - emitentach opisywanych monet. Możemy również znaleźć tam imię panującego, nazwę księstwa i znak menniczy.

Rewers

Na rewersie znajduje się napis "Deutsches Reich", rok bicia monety oraz nominał: 10 Mark.

Rant

Na rancie monety znajduje się napis: 'GOTT MIT UNS'.

Średnica / grubość

19,5mm

Waga monety

3,97g

Waga złota

3,584

×

10 Rubli


Średnica / grubość

22 / 1,3

Waga monety

8,60g

Waga złota

0,249 uncji trojańskiej; 7,74166 g

×

20 dolarów


Średnica / grubość

25mm

Waga monety

1/2 oz. - 15,55g

Waga złota

1/2oz. 15,55g Au 999,9

×

50 dolarów


Średnica / grubość

30mm/2,87mm

Waga monety

31,1g / 1oz.

Waga złota

31,1g / 1oz.

×

20 marek


Awers

Awers przedstawia wizerunek Wilhelma II, cesarza niemieckiego i króla Prus. Tytuł “WILHELM II DEUTSCHER KAISER KÖNIG V PREUSSEN”, który oznacza  “Wilhelm II cesarz niemiecki i król Prus”, otacza jego głowę. Pod linią szyi Wilhelma znajduje się cecha mennicza.

Rewers

Rewers przedstawia godło cesarstwa niemieckiego, cesarskiego orła w koronie. Orzeł otoczony jest tekstem “DEUTSCHES REICH”, który oznacza  “cesarstwo niemieckie”, oraz rokiem emisji. Poniżej orła znajduje się nominał “20 MARK”.

Rant

Rant zawiera słowa “GOTT MIT UNS”, które oznaczają “Bóg jest z nami”.

Niemieckie 20 marek Wilhelma II jest 21,6 karatową złotą monetą, co oznacza, ze zawiera ona 21,6/24 = 90% złota, a pozostałą część stanowi miedź. Ten stop złota z miedzią sprawia, że powierzchnia monety jest bardziej wytrzymała i mniej podatna na zadrapania i rysy. Moneta zawiera 7,166 grama złotego kruszcu, podczas gdy sama waży 7,965 grama.

Średnica / grubość

22,5mm

Waga monety

7.965g / 0.23oz.

Waga złota

7,166g / 0,207oz.

×

15 rubli


Awers

dwugłowy orzeł patrzący na całe cesarstwo
ˇ święty Jerzy i Smok – herb Moskwy na piersi orła
ˇ emblematy Polski, Finlandii i innych państw na skrzydłach orła

Rewers

koronowany portret cara Mikołaja II – ostatniego z Romanowów
panujących w carskiej Rosji

Rant

Na rancie napis "ЧИСТАГО ЗОЛОТА 2 ЗОЛОТНИКА 69,36 ДОЛЕЙ (А.Г)".

Średnica / grubość

24,6mm

Waga monety

12.9039g

Waga złota

11,61g

×

20 dolarów


Awers

Awers złotej monety zaprojektował Jamesa B. Longacre. Widnieje na nim koronowana “Głowa Wolności” LIBERTY z wyraźnie przedstawionymi detalami, do których należą korona z mottem przewodnim LIBERTY, upięte włosy, gwiazdy oraz rok emisji monety.

Rewers

Rewers monety przedstawia imponującego Orła z rozpostartymi skrzydłami, którego utożsamia się z wyzwoleniem, niezależnością i pokojem. Nad orłem znajduje się motto przewodnie monety IN GOD WE TRUST. Na szarfach u boku orła widnieje narodowa inskrypcja E PLURIBUS UNUM [Jedno Z Wielu, czyli jeden rząd narodowy USA utworzony z wielu stanów]. Pod orłem widnieje oznaczenie mennicze S będące potwierdzeniem pochodzenie z mennicy San Fracisco. W otoku umieszczono napis United States Of America Twenty Dollars.

Średnica / grubość

34mm

Waga monety

33,43g

Waga złota

31,1g / 1oz.

×

10 dolarów


Rant

Ząbkowany

Średnica / grubość

27mm

Waga monety

16,718g Au 900

Waga złota

1/2oz. 15,55g

×

1 dolar


×

5 dolarów


Waga monety

8,35g

Waga złota

7,52g / 0,25oz.

×

50 dolarów


Awers

Awers tej złotej monety, zaprojektowany przez Augustusa Saint-Gaudensa, przedstawia kobietę trzymającą pochodnię i gałązkę oliwną - symbol wolności (Liberty). W tle widać wschód słońca rozpościerający się nad budynkiem Kapitolu, rok bicia monety oraz literę „W” oznaczającą mennicę w West Point.

Rewers

Na rewersie umieszczono orła z gałązką oliwną, wznoszącego się nad gniazdem z samicą i młodymi. Nad orłem umieszczono napis „UNITED STATES OF AMERICA”, a po środku monety tekst „E PLURIBUS UNUM” („jedno uczynione z wielu”) oraz „IN GOD WE TRUST” („w Bogu pokładamy ufność”). W otoku podano również nominał monety oraz jej masę wyrażoną w najwyższej próbie - 24 karaty.

Średnica / grubość

32,7mm

Waga monety

31,1g / 1oz.

Waga złota

31,1g / 1oz.

×

SUWEREN


Awers

Awers przedstawia młodą Królową Wiktorię z włosami upiętymi w kok. Jej  wizerunek otoczony jest napisem “VICTORIA DG BRITANNIAR REG FD”, co znaczy „Wiktoria, z Bożej łaski Królowa wszystkich Brytanii, Obrończyni Wiary”.

Rewers

Rewers przedstawia motyw chrześcijańskiego męczennika, świętego Jerzego, pokonującego smoka. Projekt został wykonany przez znanego włoskiego grawera i głównego medaliera w Mennicy Królewskiej Benedetta Pistrucci. Rok wybicia przedstawiony jest u dołu.

Średnica / grubość

22mm

Waga monety

7,988g

Waga złota

7,322g

×

1 funt


Rant

ząbkowany

Średnica / grubość

22mm

Waga monety

7.9800

×

2 funty


Średnica / grubość

28mm

Waga monety

16g

Waga złota

14,67g

×

5 funtów


Waga monety

39,94g Au 917

Waga złota

36,625g / 1.1775 oz.

×

20 franków


Awers

Awers przedstawia Helwecję, kobiece uosobienie Szwajcarii, ze splecionymi włosami i wieńcem kwiatów na ramionach, na tle szwajcarskich Alp. Na ramionach, u dołu monety. widnieje też sygnatura projektanta “F.LANDRY”. Powyżej wizerunku znajduje się tekst “HELVETIA”.

Rewers

Rewers przedstawia godło Szwajcarii w połączeniu z konarem dębu i wstęgami. Po lewej stronie znajduje się nominał “20”, a po prawej “FR”. Rok emisji ukazany jest na dole monety, obok cechy menniczej.

Szwajcarskie złote 20 franków Helvetia jest złotą monetą o próbie 21,6 karata, co oznacza, ze zawiera ona 21,6/24 = 90% złota, a pozostałą część stanowi miedź. Ten stop złota z miedzią sprawia, że powierzchnia monety jest bardziej wytrzymała i mniej podatna na zadrapania i rysy. Moneta zawiera 5,806 grama czystego kruszcu, podczas gdy sama waży 6,4516 grama.

 


Waga monety

6,4516

Waga złota

5,806g

×

10 franków francuskich


Awers

Awers tej monety przedstawia wizerunek Karola Ludwika Napoleona Bonaparte, bratanka Napoleona I, w wieńcu laurowym, otoczony tekstem “NAPOLEON III EMPEREUR”. Pod wizerunkiem znajduje się sygnatura mistrza grawerskiego “BARRE”.

Rewers

Rewers przedstawia ozdobną tarczę, w której środku znajduje się motyw orła. Tarczę otacza tekst „EMPIRE FRANÇAIS” („Cesarstwo Francuskie”) i nominał 10 FR. U dołu widnieje rok emisji i znak mincerski.

Rant

Rant zawiera tekst “DIEU PROTÉGE LA FRANCE”, co oznacza “Boże chroń Francję”

Średnica / grubość

17,20mm

Waga monety

3,22

Waga złota

2,902g

×

1 dukat


Awers

Awers przedstawia profil Cesarza Franciszka Józefa w wieńcu laurowym. Portret otacza tytuł:„ FRANC IOS I D G AUSTRIAE IMPERATOR” („Franciszek Józef I z bożej łaski Imperator Austrii”).

Rewers

Rewers przedstawia herb Habsburgów, otoczony tekstem “HVNGAR BOHEM GAL LOD ILL REX AA 1915″, co tłumaczy się jako “Węgier, Czech, Galicji, Lodomerii, Ilirii, Król i Arcyksiążę Austrii 1915 “.

Średnica / grubość

20mm

Waga monety

3.49090g

Waga złota

3.44203 g

×

4 dukaty


Awers

Na awersie widnieje cesarz Franciszek Józef I, jeden z najbardziej prominentnych władców europejskich. Na otoku znajduje się klasyczny opis “Franciszek Józef I, z łaski Bożej, cesarz Austrii”.

Rewers

Rewers przedstawia dwugłowego orła carskiego oraz w otoku inskrypcję “HUNGAR BOHEM GAL LOD ILL REX A A 1915″. Przy czym data 1915 to moment emisji ostatniej serii przedwojennych dukatów, a nie wybicia konkretnej monety.

Średnica / grubość

40mm/0,8mm

Waga monety

13,96g

Waga złota

13,765g

×

10 koron


Awers

Awers złotej monety przedstawia podobiznę cesarza Franciszka Józefa I, na otoku znajduje się inskrypcja "FRANC IOS I D G IMP AVSTR REX BOH GAL ILL ETC AT AP REX HVNG".

Rewers

Rewers 10 Koron Austriackich ilustruje dwugłowego orła carskiego oraz napis "C. CORONA MDCCCCXV 10 COR". Data, 1912, nie jest rokiem wybicia monety, który obecnie emituje Mennica Austriacka, a rokiem emisji monety.

Średnica / grubość

19mm/0,9mm

Waga monety

3,38g

Waga złota

3,042g

×

20 koron


Awers

Awers złotej monety przedstawia podobiznę cesarza Franciszka Józefa I, na otoku znajduje się inskrypcja "FRANC IOS I D G IMP AVSTR REX BOH GAL ILL ETC AT AP REX HVNG".

Rewers

Rewers 20 Koron Austriackich ilustruje dwugłowego orła carskiego oraz napis "C. CORONA MDCCCCXV 20 COR". Data, 1915, nie jest rokiem wybicia monety, który obecnie emituje Mennica Austriacka, a rokiem emisji monety.

Średnica / grubość

21mm/1,4mm

Waga monety

6,77

Waga złota

5,093g

×

100 koron


Awers

Na awersie widnieje cesarz Franciszek Józef I, jeden z najbardziej prominentnych władców europejskich, pod panowaniem którego Austria doświadczyła rozkwitu na polach polityki, ekonomii i kultury. Na otoku znajduje się klasyczna inskrypcja “FRANC IOS I D G IMP AVSTR REX BOH GAL ILL ETC AT AP REX HVNG”.

Rewers

Rewers przedstawia dwugłowego orła carskiego, rok emisji oraz napis C. CORONA MDCCCCXV 100 COR. Przy czym data 1915 to moment emisji przedwojennej serii Koron, a nie wybicia tej konkretnej monety, którą aktualnie emituje Mennica Austriacka.

Średnica / grubość

37mm/2,15mm

Waga monety

33.89g

Waga złota

30,5g

×

10 guldenów


Awers

Holenderskie 10 guldenów wybite w latach 1892 – 1897:

Awers przedstawia młodziutką, poważną królową Wilhelminę z włosami luźno spływającymi na ramiona. Jej wizerunek otacza tytuł “KONINGIN WILHELMINA” (królowa Wilhelmina) oraz sentencja “GOD ZIJ MET ONS”.

Holenderskie 10 guldenów wybite w roku 1898:

Awers przedstawia nastoletnią królową Wilhelminę, noszącą wspaniały diadem na włosach upiętych w kok. Jej wizerunek otacza tytuł “KONINGIN WILHELMINA” (królowa Wilhelmina) oraz sentencja “GOD ZIJ MET ONS”. Poniżej popiersia znajduje się sygnatura mistrza “P PANDER”.

 

Holenderskie 10 guldenów wybite w latach 1911- 1923:

Awers przedstawia dojrzałą królową Wilhelminę w gronostajowej szacie. Nosi diadem na włosach upiętych w kok. Jej wizerunek otacza tytuł “KONINGIN WILHELMINA” (królowa Wilhelmina) oraz sentencja “GOD ZIJ MET ONS”. oznaczająca “Niech Bóg będzie z nami”.

Holenderskie 10 guldenów wybite w latach 1925 – 1933:

Awers przedstawia starszą królową Wilhelminę z włosami upiętymi w kok. Jej wizerunek otacza tytuł “KONINGIN WILHELMINA” (królowa Wilhelmina) oraz sentencja “GOD ZIJ MET ONS”.

Rewers

Rewersy tych monet mają jednakowy projekt przedstawiający majestatyczne godło Holandii, z postacią lwa dzierżącego w swoich łapach miecz i strzały, uwieńczone królewską koroną. Po lewej stronie podano nominał “10”, po prawej literę “G”. Wokół godła biegnie tekst “KONINGRIJK DER NEDERLANDEN”, co oznacza “Królestwo Niderlandów”. Rok wybicia monety podany jest na dole.

Średnica / grubość

22mm

Waga monety

6.72866g

Waga złota

6.05580g

×

4 guldeny


×

8 guldenów


×

Krugerrand


Awers

Awers przedstawia dawnego prezydenta Republiki Południowej Afryki, Paula Krugera. Jego wizerunek jest otoczony tekstem „Sud – Afrika” i „South Africa”, nazwami kraju w jego dwóch ojczystych językach: afrikaans i angielskim.

Rewers

Na rewersie umieszczono galopującą na trawie antylopę spring bok (antylopa skoczek). Powyżej zwierzęcia umieszczono napis „KRUGERRAND”. U dołu znajduje się tekst „FYNGOUD”, co oznacza „czyste złoto”, oraz informację o masie monety. Na środku rewersu wybito rok emisji, przy czym dwie pierwsze cyfry są widoczne po lewej stronie springboka a dwie ostatnie po prawej stronie.

Krugerrand nie ma podanego nominału. W ten niezwykły sposób zamierzano wyrazić wartość monet przez powiązanie podanej na rewersie zawartości kruszcu z panującą, rynkową ceną złota.

Złoty Krugerrand jest 22-karatową monetą, co oznacza, że zawiera 91,6% złota i 8,33% miedzi. Dzięki takiemu stopowi powierzchnia monety jest bardziej wytrzymała i mniej podatna na zadrapania i zarysowania. Choć Krugerrand jest 22-karatowy to zawiera jedną uncję trojańską złota (31,1 grama), moneta bowiem jako taka waży 1,0909 uncji trojańskiej (33,92 grama).

Waga monety

33,92g

Waga złota

31,1g

×

Maple Leaf


Awers

Na awersie widnieje podobizna Królowej Elżbiety II, nominał oraz data emisji. Od 2015 roku dodatkowym zabezpieczeniem są promieniste linie znajdujące na tle monety.

Rewers

Na rewersie monety został przedstawiony liść klonowy, będący symbolem narodowym Kanady, a także próba w jakiej została wybita moneta (Au .9999) oraz nazwa kraju (Canada), w którym jest produkowana. Projekt monety został opracowany przez Waltera Otto. Od 2014 roku mennica dodatkowo zabezpieczyła monety dodając w prawej dolnej ćwiartce monety, nad informacją o wadze, laserowo grawerowaną miniaturkę liścia, której podorobienie jest praktycznie niewykonalne.

Średnica / grubość

30mm

Waga monety

31,1g / 1oz.

Waga złota

31,1g / 1oz.

×

Buffalo


Awers

Awers przedstawia Indianina,o którym Fraser powiedział, że został on stworzony, jako mieszanina cech trzech wodzów różnych plemion Indian Amerykańskich- Wielkiego Drzewa, Stalowego Ogona oraz Dwóch Księżycy. Awers przedstawia także motto "Wolność " w prawym górnym rogu, rok emisji na dole po lewej stronie, a poniżej literę F od nazwiska Fraser'a.

Rewers

Na rewersie na szczycie kopca stoi Bizon (często określany jako bawół). Większość ludzi uważa, że zwierzę przedstawione na odwrocie to bizon o imieniu Black Diamond, który mieszkał w New York Central Park Zoo w 1910 roku. Na rewersie możemy także dojrzeć amerykańskie motto "In God We Trust" (Bogu Ufamy) oraz "E pluribus unum" (łac. Z wielu jeden), datę produkcji oraz nominał monety (50$).

Rant

ząbkowany

Średnica / grubość

32,7mm

Waga monety

31,1g / 1oz.

Waga złota

31,1g / 1oz.

×

Wiener Philharmoniker


Awers

Na awersie widnieją najważniejsze instrumenty Filharmonii Wiedeńskiej. W centralnej części monety znajduje się kontrabas, wiolonczela, skrzypce, fagot, harfa i wiedeński róg. Na samej górze rewersu widnieje napis WIENER PHILHARMONIKER.

Rewers

Rewers przedstawia legendarne organy Filharmonii Wiedeńskiej, informacje o nominale monety (100 EURO), wadze, dacie emisji. Na samej górze awersu mieści się napis REPUBLIK OESTERREICH.

Rant

Ząbkowany naprzemiennie

Średnica / grubość

37mm / 2mm

Waga monety

31,1g / 1oz.

Waga złota

31,1g / 1oz.

×

American Gold Eagle


Awers

Projekt awersu monety autorstwa Augusta Saint-Gaudensa przedstawia wyobrażenie kobiety z rozwianymi włosami reprezentującej Wolność, która trzyma pochodnię w prawej dłoni, a w lewej gałązkę oliwną. W tle po lewej stronie znajduje się budynek Kapitolu.

Rewers

Projekt rewersu monety autorstwa rzeźbiarza Mileya Busieka przedstawia samca orła trzymającego gałązkę oliwną, unoszącego się nad gniazdem, w którym jest samica oraz młode.

Średnica / grubość

32.7mm / 2,87mm

Waga monety

33,93g Au 916

Waga złota

31,1g / 1oz.

×